A teraz proszę imagin'a z Harry'm. Strasznie się nad nim napracowałam więc proszę skomentujcie <3
Harry
Miłość rani i to bardzo. Nie w każdym przypadku jest odwzajemniana. Nie warto dawać sobie nadziei na odwzajemnienie tego pięknego uczucia. Może i zdarzają się wyjątki, ale są one rzadkie. Ale przecież większość ludzi na świecie jest szczęśliwa - To tylko pozory, a one często mylą.
Z samego rana obudziły mnie głośne krzyki mojej mamy. Jak zwykle, tata wrócił do domu w nocy. Pewnie znowu pijany. Ja już nie mam na to sił. Znoszę to, że bije mnie, ale cierpię kilka razy tyle, gdy podnosi rękę na moją mamę. Kocham ją nad życie i ona mnie też. Nie wiem dlaczego nie odejdzie od mojego opiekuna. Może się boi. Boi się reakcji ojca na wieść o rozwodzie z moją matką. Nie wierzę, że to akurat musiało się stać w mojej rodzinie. Wszystko zaczęło się kilka lat temu, kiedy mojemu tacie rozpadła się firma, a wszystkie koszty zostały na głowie mojej mamy...
Od tamtego czasu rodzice wciąż się kłócą, tata nie ma dla mnie czasu. Zmienił się nie do poznania. Jakiś czas temu wszystko zaczęło się co raz szybciej walić. W końcu i mama straciła pracę, a w domu brakowało pieniędzy na chleb. Byłam zmuszona do poszukania jakiejkolwiek pracy. Znalazłam ją. Zaczęłam pomagać w piekarni w moim rodzinnym mieście Holmes Chapel. Poznałam tam całkiem miłego chłopaka o imieniu Harry. Mogłam z nim porozmawiać. Choć nie znaliśmy się zbyt długo wiedziałam, że mogę mu o wszystkim powiedzieć. To jemu zwierzałam się z moich problemów osobistych. Jemu i mojej najlepszej przyjaciółce Katy. Znałyśmy się od piaskownicy. Nasi ojcowie prowadzili wspólną firmę. Katy w domu miała to samo piekło co ja. Rozumiałyśmy się wzajemnie jak siostry, tak też się traktowałyśmy, ponieważ obie byłyśmy jedynaczkami. Z tego co opowiadał mi Harry, on też nie miał w życiu łatwo. Jego rodzice rozwiedli się jak był mały, ale przynajmniej miał dobry kontakt z obojgiem rodziców. Harry naprawdę mi się podobał, jednak nigdy mu o tym ni powiedziałam. Nie miałam odwagi...
Po pięciu minutach po obudzeniu się zbiegłam na dół. Moja mama leżała w kuchni z zakrwawionym nosem. Strasznie się o nią bałam. Podbiegłam do niej nie zważając uwagi na mojego ojca stojącego mi na drodze po prostu go przepchnęłam na bok...
-Mamo, nic ci nie jest?- zapytałam troskliwie. Naprawdę się o nią bałam. Teraz wiedziałam, że nie mogę tak tego zostawić i jak najszybciej muszę pomóc mojej mamie uwolnić się od tego drania.
-Nie córeczko, dam sobie radę. Idź na górę, muszę porozmawiać z ojcem- moja rodzicielka chyba nie zdawała sobie sprawy jaki on w tej chwili był nie bezpieczny.
-Nie zostawię cię z nim sam na sam. Nie ma mowy - kategorycznie odmówiłam. Moja mama wiedziała, że ze mną nie wygra. Wolała nie protestować. Ona bardzo dobrze mnie zna i wiedziała, że się nie poddam i nie opuszczę pomieszczenia bez niej. Mama zamieniła kilka cichych słów z moim ojcem i wyszła z kuchni, a ja od razu za nią. Nie wiedziałam co zrobię gdy będę z nim sama. Wtedy byłabym zdolna do wszystkiego dlatego postanowiłam opuścić kuchnie. Mama poszła do naszego pokoju, ponieważ od jakiegoś czasu spałyśmy razem. Ona się go po prostu bała, a ja w pełni ją rozumiałam.
-Mamo wiesz, że tak dłużej nie może być! On nas kiedyś wykończy. Ja już mam dość! Chcę się wyprowadzić! Rozumiesz!?- miałam nadzieję, że mama choć tym razem mi przytaknie i wyprowadzimy się od ojca. Zostawimy go samego i zaczniemy od nowa. Po prostu spróbujemy być szczęśliwe.
-Wiesz, że bym chciała, ale, ale....
-Ale co? Boisz się? A to nie ty mi zawsze powtarzałaś, że czasami trzeba zaryzykować, aby posmakować szczęścia? To nie ty mi zawsze powtarzałaś, że trzeba spełniać swoje marzenia? A wiesz jakie są moje? Takie, żebyśmy oboje były szczęśliwe - podchodząc do mamy wycierałam łzy jakie wypływały z moich dużych niebieskich oczu, przytuliłam ją i wyszeptałam do ucha - ja chce po prostu, żebyśmy obie były szczęśliwe. Rozumiesz?
-Rozumiem cię córeczko. Masz rację. Bierz walizkę i pakuj swoje rzeczy. Tata jest na dole. Wyjdziemy przez okno - i tego mi w niej brakowało. Tej spontaniczności i radości z życia - Ale gdzie my pójdziemy?
-Tym się nie martw mam plan.
-Tym się nie martw mam plan.
Wyciągnęłam mój telefon z kieszeni i wybrałam numer Harry'ego. Jeden sygnał, drugi, trzeci, czwarty i pi, pi, pi, pi... Nie wiedziałam dlaczego nie odebrał. Zawsze ode mnie odbierał. Więc postanowiłam zadzwonić do jego mamy Anne. Na szczęście ona odebrała. Opowiedziałam jej w skrócie o zaistniałej sytuacji i poprosiłam ją o nocleg. Mama Harry'ego miała wielkie złote serce i oczywiście zgodziła się na to abyśmy u nich na jakiś czas zamieszkały. Dla mnie to była naprawdę korzystna sytuacja, byłam bliżej Harry'ego i dalej od mojego ojca.
Po dwóch godzinach byłam już w moim tymczasowym domu. Pani Anne pokazała nam nasze pokoje. Ja postanowiłam rozpakować moje rzeczy, a moja mama z panią Anne urządziły sobie godzinę szczerości. Po rozpakowywaniu się usiadłam na "moim" łóżku i wyciągnęłam słuchawki. Nagle usłyszałam jak drzwi od pokoju się otwierają. Otworzyłam oczy i ujrzałam jego, miłość mojego życia z jakąś dziewczyną.
-Hej [T.I]. To jest Michalina. Moja nowa dziewczyna. - "Moja nowa dziewczyna" po jego słowach do moich oczu napłynęły łzy. Nie wiedziałam jak mam się zachować w tej sytuacji. Podeszłam do niej i podałam rękę przedstawiając się. To zabolało, tak cholernie zabolało. Myślałam, że przez ten czas zbliżymy się do siebie, jednak z moich planów nici. Następnego dnia od rana razem z Harry'm poszliśmy do pracy, ale nie było tak jak zawsze. Każdego dnia nasza droga do piekarni była kolorowa, pełna żartów, a dzisiejsza? Szara, cicha, po prostu bez życia, a wszystko przez jedno głupie uczucie MIŁOŚĆ!
*Oczami Harry'ego*
[T.I] od wczoraj zachowuje się jakoś dziwnie. Nie wiem czy to przez tą sprawę z ojcem czy przez Michalinę. Nie umiem jej rozgryźć. Zawsze mówiła głośno o tym co myśli i czuje więc nie było większego problemu. Bardzo ją lubię, ale nasze relacje są czysto przyjacielskie. Mogę na nią zawsze liczyć. Traktuje ją jak przyjaciółkę. O wszystkim mogę jej powiedzieć. Kocham ją, ale jak straszą siostrę. Nic więcej i nie wiem czy to dlatego...
*Twoimi oczami*
Kurczę! Wszystko się wali! Ale w sumie jestem już do tego przyzwyczajona, że w moim życiu nie ma żadnych mężczyzn. Nie wiem co mam robić! Błagam, niech mi ktoś pomoże!
#3 miesiące później...
Moi rodzice są już po rozwodzie. Mój tata musiał się wynieść z naszego domu, a my tam wróciłyśmy. A co z Harry'm? Harry jest wciąż z Michaliną! Ja wciąż nie mogę się pozbierać. Zamknęłam się w sobie i nie chce z nikim rozmawiać. Moja mama jest szczęśliwa i tylko to mnie trzyma przy życiu. Szczęście mojej mamy. Katy i jej mama też wzięły sprawy w swoje ręce i wyrzuciły jej ojca z domu..
Wstałam rano i zeszłam na dół, widząc moją mamę uśmiechniętą i krzątającą się po kuchni na mojej twarzy zagościł szeroki uśmiech. Moja rodzicielka jak zwykle przywitała mnie przytulasem i buziakiem w policzek. Zamieniłam z nią kilka słów i zrobiłam sobie śniadanie. Mama musiała dziś wyjść, bo miała rozmowę o pracę. Widać było, że się denerwuje, ale już nie chciałam jej tym męczyć. Po dwunastej zadzwoniła Katy.
-Czego? - zapytałam dość oschle.
-To ja chcę cię zaprosić na imprezę, a ty mi tu z czego wyskakujesz!?
-Nigdzie nie idę! Nie mam zamiaru! - wkurzona się rozłączyłam. Nie mam pojęcia dlaczego tak na to zareagowałam...
Po przemyśleniu całej sprawy napisałam do przyjaciółki sms-a "Przepraszam Cię Katy. Strasznie się czuję. Ciągle zadręczam się jedną myślą. Sama powinnaś wiedzieć czym :( Ogarnę się i na pewno wpadnę :* Nie gniewaj się". Od razu po odłożeniu telefonu poszłam się szykować.
*Oczami Harry'ego*
Nie wiem co się dzieje z [T.I]. Nie chce ze mną w ogóle gadać! Na szczęście dziś się spotkamy.. Katy zaprosiła mnie na imprezę. Mam nadzieje, że będę mógł z nią porozmawiać! Przyszedłem do Katy troszkę wcześniej, ponieważ prosiła mnie o pomoc przy powieszaniu balonów.
-O hej Harry- przywitała się ze mną dziewczyna, co ja również zrobiłem- A to jest? - zapytała.
-To jest Michalina, moja dziewczyna. [T.I] na pewno ci coś o niej mówiła.
-A tak. Teraz pamiętam.Katy.
-Michalina.
Wszedłem na stół i poczułem lekkie wibrowanie. Spojrzałem na telefon domowniczki był to sms od [T.I]
-Katy. sms ci przyszedł..
-Od kogo?
-Od [T.I]!
-Odczytaj na głos.
-Oke. Przepraszam Cię Katy. Strasznie się czuję. Ciągle zadręczam się jedną myślą. Sama powinnaś wiedz.. - nie zdążyłem dokończyć, bo właścicielka telefonu wydarła mi go z rąk i resztę sms-a przeczytała sama. Ale mnie ciągle dręczyła jedna myśl "Co się stało [T.I]?". Właśnie teraz miałem okazje się dowiedzieć, ponieważ akurat weszła do domu Katy. Chciałem się z nią przywitać, ale ominęła mnie szerokim łukiem. Nie wiedziałem co się dzieje...
*Twoimi oczami*
-Co ona tu robi? - podeszłam do Katy i przywitałam się z nią właśnie tym tekstem.
-Nie mam pojęcia. Sama bym chciała wiedzieć...
Zaczęłam gawędzić z dziewczyną. O tym i o tamtym totalnie zapominając o bożym świecie. Chyba tego było mi trzeba.
Goście zaczęli się już powoli schodzić.. Katy nie zaprosiła ich sporo. To byli sami przyjaciele. Tylko i wyłącznie osoby, którym mogłam ufać pomijając Michalinę. Wszyscy żartowali, śmiali się. Ja jakoś nie miałam na to humoru, a popsuł się on do końca kiedy Harry zaczął rozmowę o tym co mi się stało.
-[T.I]? Co ci jest? Dlaczego się nie śmiejesz? Mogę to wiedzieć do cholery jasnej?
-Nie powiem ci!
-A jak nie mi to komu?
-Na pewno nie tobie! Mogę cię prosić na słówko Michalina? - poprosiłam dziewczynę i pociągnęłam ją na drugi koniec ogrodu.
-*-
-Wiesz jaki masz przy sobie skarb? Nie strać go. Daj mu tyle szczęścia ile będziesz potrafiła! Kocham go całym sercem, ale nie powiem mu tego bo chce, żeby był szczęśliwy. Rozumiesz? Daj mu to szczęście! Nie chce, aby czegoś mu w życiu zabrakło. Daj mu to szczęścia, a ja odejdę, aby Wam go nie zabierać! Dbaj o ten skarb i obiecaj, że nigdy niczego mu przy tobie nie zabraknie. Obiecujesz?
-Oo-o-bie-e-ecuj! - powiedziała lekko zdezorientowana. Wróciłyśmy razem, obie zapłakane. Powiedziałam, że na mnie już czas, przytuliłam się z każdym z osobna i odeszłam...
W domu napisałam list pożegnalny do Harry'ego, który po jakimś czasie wylądował w jego skrzynce pocztowej. Wyszłam z domu i skierowałam się na dworzec pkp. Sprawdziłam rozkład jazy, następny pociąg jechał za 30 minut. Przez ten czas mogła pomyśleć czy naprawdę warto się zabić dla jednej miłości. Przecież miałam jeszcze mamę, Katy i wiele innych przyjaciół, ale jak obiecałam tak postanowiłam zrobić. Usiadłam na starym murku i czekałam. Na co? Na pociąg z którym przyjdzie śmierć.
Za dwie minuty pociąg miał przejeżdżać właśnie koło mnie. Wstałam z murku stanęłam bliżej torów, a gdy pociąg był prawie przy mnie skoczyłam. Zmarłam na miejscu nie było już dla mnie ratunku.
*Oczami Harry'ego*
Chyba zaczynam coś czuć do [T.I]. Brakuje mi tamtej [T.I] z którą mogłem się pośmiać, popłakać i wszystko na raz. Muszę jej o tym powiedzieć. Nie wiem czy ona odwzajemnia moje uczucie, ale chcę, żeby wiedziała.
-*-
Zadzwonił dzwonek do drzwi usłyszałem głośny płacz Pani [T.N] i mojej mamy. Zszedłem na dół cicho po schodach. I usłyszałem tylko: "Ale jak ja mam powiedzieć Harry'emu, że ona nie żyje?"
-Mamo co się stało?
-[T.I], ona, ona skoczyła pod pociąg- nie mogłem w to uwierzyć. Dlaczego nie dociekałem w jej problemy? Przecież wiedziałem, że coś jest nie tak! A teraz muszę żyć z tym, że prawdopodobnie miłość mojego życia właśnie zginęła! Pomyślałem, że może zostawiła mi maila, albo sms-a... Ale nic z tych rzeczy. Moim ostatnim ratunkiem była skrzynka pocztowa. Kiedy zszedłem na dół już wszyscy tam byli. Poszedłem do skrzynki, nie myliłem się. [T.I] zostawiła list pożegnalny. Aby go przeczytać postanowiłem iść w "nasze" miejsce.
Będąc już na miejscu otworzyłem kopertę i zacząłem czytać.
Drogi Harry :*
Pewnie kiedy to czytasz mnie już nie ma na tym świecie, ale nie załamuj się! Zrób to dla mnie i bądź silny! Wiedz tylko, że kocham Cię ponad życie, którego teraz już nie mam. Nie mogłam patrzeć na Ciebie i Michalinę, to za bardzo bolało, ale nie martw się, obiecała mi, że będzie o Ciebie dbać. Przekaż mojej mamie, że bardzo ją kocham i dziękuje za wszystko co dla mnie zrobiła. Podziękuj również twojej mamie za wsparcie w trudnych chwilach. Pozdrów ode mnie naszych przyjaciół i moją kochaną "siostrę" - Katy. Podziękuje wszystkim za te wspólne chwile. Powiedz, że moje życie bez nich nie było by tak kolorowe. To chyba na tyle. Dziękuje Wam wszystkim, że wspieraliście mnie w trudnych chwilach.
Harry pamiętaj, że zawsze Cię będę kochać <3
Wasza na zawsze [T.I]
Wróciłem do domu cały zapłakany rzuciłem im list na stół i pobiegłem do siebie do pokoju. To tak bolało. Straciłem najważniejszą osobę w moim życiu... straciłem sens życia.
Mam nadzieję, że się podoba <3
~Mrs. Styles
